Wyrok TSUE z dnia 4 maja 2017 r. w sprawie C‑387/14

W dniu 4 maja 2017 r. Try­bu­nał Spra­wie­dli­wo­ści Unii Euro­pej­skiej w spra­wie C-387/14 mają­cej za przed­miot wnio­sek o wyda­nie, na pod­sta­wie art. 267 TFUE, orze­cze­nia w try­bie pre­ju­dy­cjal­nym, zło­żo­ny przez Kra­jo­wą Izbę Odwo­ław­czą (Pol­ska) posta­no­wie­niem z dnia 25 lip­ca 2014 r., któ­re wpły­nę­ło do Try­bu­na­łu w dniu 14 sierp­nia 2014 r. stwier­dził, co nastę­pu­je:

  1. Arty­kuł 51 dyrek­ty­wy 2004/18/WE Par­la­men­tu Euro­pej­skie­go i Rady z dnia 31 mar­ca 2004 r. w spra­wie koor­dy­na­cji pro­ce­dur udzie­la­nia zamó­wień publicz­nych na robo­ty budow­la­ne, dosta­wy i usłu­gi w związ­ku z art. 2 tej dyrek­ty­wy nale­ży inter­pre­to­wać w ten spo­sób, że stoi on na prze­szko­dzie temu, by po upły­wie ter­mi­nu zgło­szeń do udzia­łu w postę­po­wa­niu o udzie­le­nie zamó­wie­nia publicz­ne­go wyko­naw­ca prze­ka­zał insty­tu­cji zama­wia­ją­cej, w celu wyka­za­nia, że speł­nia on warun­ki uczest­nic­twa w postę­po­wa­niu w spra­wie udzie­le­nia zamó­wie­nia publicz­ne­go, doku­men­ty, któ­rych nie zawie­ra­ła jego pier­wot­na ofer­ta, takie jak umo­wa zamó­wie­nia zre­ali­zo­wa­ne­go przez pod­miot trze­ci oraz jego zobo­wią­za­nie do odda­nia do dys­po­zy­cji tego wyko­naw­cy zdol­no­ści i środ­ków nie­zbęd­nych do reali­za­cji roz­pa­try­wa­ne­go zamó­wie­nia.
  2. Arty­kuł 44 dyrek­ty­wy 2004/18 w związ­ku z art. 48 ust. 2 lit. a) tej dyrek­ty­wy oraz zasa­dą rów­ne­go trak­to­wa­nia wyko­naw­ców, zapi­sa­ną w art. 2 tej dyrek­ty­wy, nale­ży inter­pre­to­wać w ten spo­sób, że nie dopusz­cza on, by wyko­naw­ca pole­gał na zdol­no­ściach inne­go pod­mio­tu w rozu­mie­niu art. 48 ust. 3 oma­wia­nej dyrek­ty­wy poprzez sumo­wa­nie wie­dzy i doświad­cze­nia dwóch pod­mio­tów, któ­re samo­dziel­nie nie mają wyma­ga­nej zdol­no­ści do reali­za­cji okre­ślo­ne­go zamó­wie­nia, w przy­pad­ku gdy insty­tu­cja zama­wia­ją­ca uzna, że dane zamó­wie­nie jest nie­po­dziel­ne oraz że takie wyklu­cze­nie moż­li­wo­ści pole­ga­nia na doświad­cze­niu więk­szej licz­by wyko­naw­ców jest zwią­za­ne z przed­mio­tem zamó­wie­nia, któ­re musi zatem zostać zre­ali­zo­wa­ne przez jed­ne­go wyko­naw­cę, oraz pro­por­cjo­nal­ne do nie­go.
  3. Arty­kuł 44 dyrek­ty­wy 2004/18 w związ­ku z art. 48 ust. 2 lit. a) tej dyrek­ty­wy oraz zasa­dą rów­ne­go trak­to­wa­nia wyko­naw­ców, zapi­sa­ną w art. 2 tej dyrek­ty­wy, nale­ży inter­pre­to­wać w ten spo­sób, że nie dopusz­cza on, by wyko­naw­ca bio­rą­cy indy­wi­du­al­nie udział w postę­po­wa­niu o udzie­le­nie zamó­wie­nia publicz­ne­go pole­gał na doświad­cze­niu gru­py wyko­naw­ców, któ­rej był człon­kiem przy innym zamó­wie­niu publicz­nym, jeże­li fak­tycz­nie i kon­kret­nie nie uczest­ni­czył w jego reali­za­cji.
  4. Arty­kuł 45 ust. 2 lit. g) dyrek­ty­wy 2004/18, umoż­li­wia­ją­cy wyklu­cze­nie z postę­po­wa­nia w spra­wie udzie­le­nia zamó­wie­nia publicz­ne­go wyko­naw­cy „win­ne­go poważ­ne­go” wpro­wa­dze­nia w błąd w zakre­sie prze­ka­za­nia żąda­nych przez insty­tu­cję zama­wia­ją­cą infor­ma­cji, nale­ży inter­pre­to­wać w ten spo­sób, że prze­pis ten moż­na zasto­so­wać, jeże­li dany wyko­naw­ca dopu­ścił się pew­ne­go stop­nia nie­dbal­stwa, a mia­no­wi­cie nie­dbal­stwa mogą­ce­go mieć decy­du­ją­cy wpływ na decy­zje w spra­wie wyklu­cze­nia, wybo­ru lub udzie­le­nia zamó­wie­nia publicz­ne­go, bez wzglę­du na to, czy stwier­dzo­ne zosta­nie umyśl­ne naru­sze­nie prze­pi­sów przez tego wyko­naw­cę.
  5. Arty­kuł 44 dyrek­ty­wy 2004/18 w związ­ku z art. 48 ust. 2 lit. a) tej dyrek­ty­wy oraz zasa­dą rów­ne­go trak­to­wa­nia wyko­naw­ców, zapi­sa­ną w art. 2 tej dyrek­ty­wy, nale­ży inter­pre­to­wać w ten spo­sób, że dopusz­cza on, by wyko­naw­ca wyka­zy­wał swo­je doświad­cze­nie, powo­łu­jąc się łącz­nie na dwie lub więk­szą licz­bę umów jako jed­no zamó­wie­nie, chy­ba że insty­tu­cja zama­wia­ją­ca wyklu­czy­ła taką moż­li­wość na pod­sta­wie wymo­gów zwią­za­nych z przed­mio­tem i cela­mi dane­go zamó­wie­nia publicz­ne­go oraz pro­por­cjo­nal­nych wzglę­dem nich.

Wyrok TSUE z dnia 4 maja 2017 r. w spra­wie C-387/14