Przypomnieć zatem należy, że choć u.d.i.p. nie definiuje wprost pojęcia „informacji publicznej„, wskazując jedynie w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, to w doktrynie i orzecznictwie jednoznacznie przyjmuje się, że „informację publiczną” stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji.
Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów. Podkreśla się przy tym, że przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi ustawową regulację konstytucyjnej normy zawartej w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, która daje obywatelowi prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot „w szczególności„.
Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia „informacja publiczna„. Za taką uznaje się treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nią zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich.
Ponieważ wniosek Skarżącej dotyczył dokumentów związanych z realizacją Kontraktu zawartego po przeprowadzeniu postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, przypomnieć również należy ugruntowane już stanowisko orzecznictwa dotyczące wzajemnych relacji pomiędzy u.d.i.p. oraz ustawą z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1843; zwanej dalej: „u.p.z.p.„). Przyjmuje się mianowicie, że przepisy tych dwóch ustaw pozostają w stosunku do siebie w relacji przepisu ogólnego do szczególnego. Wynika z tego, że do spraw wszczętych w trybie dostępu do informacji publicznej, podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosuje przepisy u.d.i.p. przy uwzględnieniu unormowań u.p.z.p. W szczególności chodzi tu o art. 96 ust. 3 i art. 139 ust. 3 u.p.z.p.
W myśl tych przepisów protokoły i umowy w sprawach zamówień publicznych są jawne i podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie podkreśla się przy tym wyraźnie, że tego rodzaju regulacja nie oznacza jednak, że inne niż umowy i protokoły dokumenty, dotyczące postępowań przetargowych i szeroko pojętej realizacji zamówień nie zawierają informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu. Zasada jawności postępowania o udzielenie zamówienia publicznego rozciąga się również na inne dokumenty związane z postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego. Zatem z u.d.i.p. wynika także obowiązek udostępniania innych niż protokoły i umowy dokumentów posiadających walor informacji publicznej, a dotyczących postępowań przetargowych i szeroko pojętej realizacji zamówień, skoro dostęp do informacji publicznej dotyczy sfery faktów.
Ustawa ta zawiera zatem uregulowania szczególne, które należy uwzględniać przy stosowaniu trybu dostępu do informacji publicznej (por. wyroki NSA: z dnia 9 października 2009 r. o sygn. akt I OSK 322/09; z dnia 27 marca 2012 r. o sygn. akt I OSK 155/12; z dnia 14 grudnia 2012 r. o sygn. akt I OSK 2208/12; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W stanie faktycznym kontrolowanej sprawy zasadne jest również odwołanie się do stanowiska wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 9 listopada 2011 r. o sygn. akt I OSK 1372/11, zatem orzeczenia zapadłego w innej sprawie dotyczącej Przedsiębiorstwa, zgodnie z którym, skoro w art. 139 ust. 3 u.p.z.p. stwierdzono, że umowy są jawne i podlegają udostępnianiu na zasadach określonych w u.d.i.p., to stan realizacji takich umów, mający odzwierciedlenie w dokumentach znajdujących się u zamawiającego, stanowi również informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.
Sąd kasacyjny zaaprobował przy tym pogląd sądu wojewódzkiego, zgodnie z którym, wszelkie dokumenty związane z wykonywaniem czy wykonaniem umów w sprawach zamówień publicznych, w szczególności dokumenty dotyczące złożonych zamówień, informacje o postępie prac, faktury, reklamacje, noty odsetkowe i obciążeniowe oraz dokumenty związane ze sporami pomiędzy zamawiającym a wykonawcami, posiadają walor dokumentacji urzędowej, stanowiącej informację publiczną. Dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i pkt 4 lit. a, b, c u.d.i.p., a więc tworzą informację o sprawach publicznych zgodnie z jej art. 1 ust. 1, podlegając udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych.
Wyrok WSA z dnia 15 stycznia 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 588/19